artmioto

ผมเดินอยู่บนเส้นทางที่คนรอบข้างค่อยๆ จากไปทีละคน -1- ห้าปีก่อน บรรยากาศยามค่ำคืนท้องฟ้าที่ดูหมองหม่นผิดปกติ ก้อนเมฆสีเทาดำลอยอยู่เบื้องบน ไร้ซึ่งแสงดาวที่เคยส่องประกายพร่างพรายทั่วท้องฟ้า มือข้างขวาของผมยังคงกำโทรศัพย์มือถือไว้แน่น พร้อมทั้งรอยยิ้มที่มีความสุข รอบยิ้มที่มาจากหัวใจที่ได้คุยกับคนรักซึ่งอยู่ห่างไกลกว่าสี่ร้อยกิโลเมตร หลังจากที่ความจำเป็นทำให้ผมต้องเข้ามาเรียน มหาวิทยาลัย ที่กรุงเทพฯ โดยทิ้งเธอไว้เบื่องหลัง แต่ผมยังคงโทรหาเธอทุกวัน วันละสามเวลา ราวกับกินอาหารวันละสามมื้อ ไม่มีวันไหนที่ผมไม่ได้ยินเสียงเธอ คืนนี้ก็เช่นกัน ผมโทรเข้าไปหาเธอเหมือนทุกวัน น้ำเสียงที่สดใสเปร่งประกายความน่ารักของเธอเช่นเคย แม้ไม่ได้เห็นหน้าเธอแต่ จิตนาภาพในสมองซีกซ้ายของผมก็ได้ทำงานอีกครั้ง ภาพหน้าตาที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้น ดวงตาที่ใสแวววับราวกับลูกแก้วของเธอนั้น ทำให้ผมไม่มีวันลืม ผิวที่ขาวเนียนสดใสไร้ริ้วรอยในจินตนาการของผมทำให้ผมอยากสัมผัสเธอ เข้าไปโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ถ่ายทอดความอบอุ่นสู่กันและกัน หลังจากที่คุยกับเธอได้พักใหญ่ นาฬิกาแสดงเวลา ส...

4 OCTOBER 2006 ท้องฟ้าไม่ได้เป็นสีฟ้าเสมอ วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส เป็นสีฟ้างดงาม ก้อนเมฆเรียงตัวกันเป็นเส้นโค้งสุดปลายขอบฟ้า แสงแดดยามเช้าที่สาดส่อง เห็นเป็นลำแสงผ่านหมู่เมฆลงมา ราวกับเทพพระเจ้ากำลังลงมาจุติ ลมเย็นจากหน้าหนาวพัดผ่านร่างกายไปอย่างรวดเร็ว กระทบผิวหนังที่แห้งผาก คงเป็นเพราะความเย็นจากอากาศได้ดูดกลืนความชื้นจากผิวกาย กลุ่มหมอกที่หนาวเย็นลอยตามลมที่พัดค่อนข้างเร็ว กลิ่นจากต้นหญ้าต้นเล็กๆที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้างลอยมากระทบจมูก ดอกไม้รอบๆต่างเบ่งบานเพื่อรับแสงจากดวงอาทิตย์ แต่หากมองดูดีๆจะเห็นเกร็ดน้ำแข็งเล็กๆเกาะอยู่ นี่สินะที่ชาวเหนือเรียกว่า ” แม่คนึง ” ความหนาวเย็นยามเช้าที่สามารถทำให้น้ำแข็งตัวได้ แต่บัดนี้ความหนาวเย็นยามสายไม่เกินกำลังที่ร่างกายจะทนได้ ผมและเธอนั่งจับมือกันอยู่บนท่อนไม้ท่อนใหญ่ที่ถูกจัดเป็นที่นั่ง พร้อมผ้าห่มผืนโตที่ห่อหุ้มร่างกายของเราทั้งสองไว้ด้วยกัน จิบกาแฟอุ่นๆ ครู่นึงคงต้องขอบคุณความหนาวที่ทำให้เธอค่อยๆ โน้มตัวมาให้ผมโอบ มือข้างซ้ายของผมยังคงถือแก้วกาแฟที่เมื่อครู่นี้ร้อนจัดจนแทบถือไว้ไม่ได้ มือข้างขวาโอบเธอไว้ เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่กัน เ...

เช้าวันที่ 27เมษายน2553 มันคงจะเป็นเช้าวันธรรมดาที่ผมจะต้องนั่งรถไฟไปทานข้าวกับแฟนแถวๆ ที่ทำงาน แต่เช้านี้ต่างจากวันอื่นๆ หลายๆ วัน เพราะรถไฟ้า BTS ปิดโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่คงเกี่ยวกับม็อบเสื้อแดงที่ทำความเดือดร้อนให้กับผมเป็นครั้งที่สอง ยังไม่นับไปถึงชาวบ้านตาดำๆ ที่ทำมาหากินแถวๆ สีลม และแม่ค้าที่เสียชีวิตไป โดยไม่มีใครออกมารับผิดชอบ น่าเสียดายที่บ้านเมืองเราที่ถือเป็นเมืองแห่งพุทธศาสนาที่ชาวต่างชาติมองเข้ามาจะเห็นแต่ความร่มเย็น ได้ตกเป็นทาสทุนนิยมไปเสียแล้ว ประเทศไทยเป็นประเทศที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอู่ข้าวอู่น้ำ มีความอุดมสมบูรณ์ เศรษฐกิจหลักสมัยก่อนกาลนานมา ก็เกี่ยวกับการเพราะปลูกส่งออกอาหารอันดับต้นๆ ของโลก แต่แล้วความเห็นแก่ตัวของพวกที่เรียกตัวเองว่าผู้บริหารประเทศบางคน ก็นำพาประเทศของเรามุ่งหน้าไปผิดที่ผิดทาง เราเคยมีข้าวในนา เคยมีปลาในน้ำ แผ่นดินทองที่เราเคยมีตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นโรงงานอุตสาหกรรม เป็นคอนกรีต เป็นความเจริญทางวัตถุ หาใช่ความเจริญทางจิตใจไม่ เคยมีคนเล่าเรื่องตลกท่ฟังแล้วขำไม่ออกว่า ตอนพระเจ้าสร้างโลกท่านได้สร้างประเทศไทยเป็นที่สุดท้าย ทำให้สิ่งที่เหลือจากการสร้างโลก มารวม...

ครั้งที่หนึ่ง ทุกสิ่งอย่างมีจุดเริ่มต้นเสมอ