artmioto

24 September 2006 เช้าวันหนึ่งกลางเมืองใหญ่ บรรยากาศของหน้าฝนที่ดูอึมครึม ท้องฟ้าสีเทาราวกับเม็ดฝนจะโปรยปรายลงมาได้ทุกวินาที อากาศเย็นยะเยือกพัดผ่านเข้ามาทางประตูเป็นระยะๆ ผมนอนอยู่บนที่นอนในห้องพักชั้นสามของอพาร์ทเม้นต์แห่งหนึ่งใจกลางเมือง ในสภาพที่เพิ่งเริ่มรู้สึกตัวจากการนิทราได้เพียงไม่กี่นาที เมื่อคืนนี้เรานอนกี่ทุ่มนะจำไม่ได้แล้ว สิ่งสุดท้ายที่จำได้ก่อนที่หนังตาจะปิดลงคือ ผมนอนอ่านหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊คสีเหลืองอ่อนเล่มนึง เนื้อเรื่องเหมือนจะเป็นนิยายสยองขวัญกึ่งสืบสวน หันไปดูข้างๆหนังสือเล่มนั้นยังคงวางอยู่ข้างหมอนในสภาพที่ปิดอย่างเรียบร้อย พร้อมกับที่คั่นหนังสือสี่เหลี่ยมผืนผ้าแผ่นเล็กๆ เมื่อคืนนี้ ก่อนนอนผมคงเอาที่ขั้นหนังสือเสียบหน้าสุดท้ายที่อ่าน แล้วปิดหนังสือ ก่อนที่จะเดินไปปิดไฟที่ปลายเตียง ในขณะที่ผมกำลังจะหลับต่อด้วยความเหนื่อยล้าที่ยังคงเกาะอยู่เหมือนเป็นเงาตามตัว ราวกับทุกสิ่งทุกรอบๆตัวอย่างจะดูเงียบงันมีเพียงเสียงนกร้อง จิ๊บๆถ้านับจากเสียงคงมีเพียงสองสามตัว อืมมม.. ไม่มากไปกว่านี้แน่นอน เสียงของธรรมชาติที่ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางพฤษาป่าเขาลำเนาไพร อันแสนสงบร่ม...